Γιατί τα Ανθρωποειδή Ρομπότ είναι δύσκολο να χρηματοδοτηθούν
Η παραδοσιακή χρηματοδότηση εξοπλισμού βασίζεται σε προβλέψιμη μεταπωλητική αξία και μια βαθιά αγορά μεταχειρισμένων περιουσιακών στοιχείων. Τα ανθρωποειδή ρομπότ καταρρίπτουν και τις δύο αυτές παραδοχές, γι' αυτό οι δανειστές διστάζουν και οι αγοραστές καθυστερούν – και γι' αυτό η χρηματοδοτική μίσθωση και η ενσωματωμένη χρηματοδότηση αναδεικνύονται ως η λύση.
Motion1 Inc. ·
Υπάρχει ένα ήσυχο χάσμα μεταξύ των ανθρωποειδών ρομπότ που επιδεικνύονται σήμερα και των ανθρωποειδών ρομπότ που εργάζονται πραγματικά σε εργοστασιακούς χώρους. Η τεχνολογία είναι πιο κοντά από ποτέ. Η χρηματοδότηση δεν είναι.
Πολλοί Ευρωπαίοι κατασκευαστές και ΜΜΕ που επιθυμούν να αναπτύξουν ένα ανθρωποειδές αντιμετωπίζουν το ίδιο εμπόδιο: μια ενιαία μονάδα ή ρομποτική κυψέλη μπορεί να κοστίζει από περίπου 150.000 ευρώ έως πάνω από 1.000.000 ευρώ αρχικά, και οι συνήθεις τρόποι πληρωμής για κεφαλαιουχικό εξοπλισμό δεν ταιριάζουν απόλυτα. Οι τράπεζες και οι εκμισθωτές εξοπλισμού, τα ιδρύματα που συνήθως καθιστούν τις ακριβές μηχανές προσιτές, τείνουν να διστάζουν. Η κατανόηση του γιατί διστάζουν είναι το πρώτο βήμα για την κατανόηση του πώς κλείνει το χάσμα.
Γιατί οι δανειστές δεν μπορούν να αναλάβουν την κάλυψη ενός ρομπότ
Η χρηματοδότηση εξοπλισμού είναι μια παλιά, καλά κατανοητή επιχείρηση. Ένας εκμισθωτής αγοράζει ένα περιουσιακό στοιχείο, επιτρέπει σε μια εταιρεία να το χρησιμοποιεί για καθορισμένο χρονικό διάστημα και τιμολογεί τη μίσθωση γύρω από έναν κεντρικό αριθμό: πόσο θα αξίζει το περιουσιακό στοιχείο όταν λήξει η περίοδος. Αυτή η λογική λειτουργεί άψογα για περονοφόρα, φορτηγά και εργαλειομηχανές. Λειτουργεί ανεπαρκώς για ανθρωποειδή ρομπότ, για τρεις συνδεδεμένους λόγους.
Η υπολειμματική αξία είναι το παν και είναι άγνωστη
Ένας εκμισθωτής τιμολογεί μια μίσθωση λαμβάνοντας το κόστος του εξοπλισμού και αφαιρώντας την αναμενόμενη υπολειμματική του αξία, δηλαδή την τιμή στην οποία μπορεί να πωληθεί το περιουσιακό στοιχείο στο τέλος της περιόδου. Όσο χαμηλότερη είναι η αναμενόμενη υπολειμματική αξία, τόσο υψηλότερο είναι το μηνιαίο κόστος για τον πελάτη, επειδή ο εκμισθωτής πρέπει να ανακτήσει μεγαλύτερο μέρος της τιμής αγοράς κατά τη διάρκεια της ίδιας της μίσθωσης.
Για να καθορίσουν αυτή την υπολειμματική αξία, οι δανειστές αξιολογούν τις καμπύλες απόσβεσης, την αξία μεταπώλησης στο τέλος της περιόδου και το αν η διάρκεια της μίσθωσης ευθυγραμμίζεται με την αναμενόμενη διάρκεια ζωής του εξοπλισμού. Για ώριμες κατηγορίες εξοπλισμού, δεκαετίες δεδομένων καθιστούν αυτές τις εκτιμήσεις ρουτίνα. Για τα ανθρωποειδή ρομπότ, δεν υπάρχει τέτοια ιστορία. Όταν η αξία μεταπώλησης είναι πραγματικά άγνωστη, η βασική εξίσωση στην οποία βασίζεται ένας εκμισθωτής δεν κλείνει, οπότε είτε απορρίπτουν τη συμφωνία είτε τιμολογούν ένα μεγάλο περιθώριο ασφαλείας που την καθιστά μη ελκυστική.
Η απαξίωση κινείται ταχύτερα από τη διάρκεια της μίσθωσης
Ο αυτοματισμός και το υλικό τεχνητής νοημοσύνης λειτουργούν με πολύ μικρότερους κύκλους καινοτομίας από τα παραδοσιακά μηχανήματα. Ένα πρέσα-φρένο που αγοράζεται σήμερα θα είναι γενικά ανταγωνιστικό σε δέκα χρόνια. Ένα ανθρωποειδές ρομπότ μπορεί να είναι ουσιαστικά παρωχημένο πολύ πριν από τη λήξη μιας τυπικής διάρκειας μίσθωσης.
Αρκετές δυνάμεις οδηγούν σε αυτό. Οι ενημερώσεις λογισμικού μπορούν να αλλάξουν τις δυνατότητες ενός ρομπότ από το ένα τρίμηνο στο άλλο. Η διάρκεια ζωής της μπαταρίας υποβαθμίζεται και θέτει ένα ανώτατο όριο στην ωφέλιμη διάρκεια ζωής. Και η υποκείμενη ικανότητα τεχνητής νοημοσύνης – πόσο καλά αντιλαμβάνεται, σχεδιάζει και χειρίζεται η μηχανή – βελτιώνεται τόσο γρήγορα που η φετινή ναυαρχίδα μπορεί να φαίνεται συνηθισμένη σε σύντομο χρονικό διάστημα. Κάθε ένα από αυτά καθιστά την υπολειμματική αξία ακόμη πιο δύσκολο να προβλεφθεί, επειδή ο εκμισθωτής δεν μαντεύει απλώς τη φθορά, αλλά τον ρυθμό ενός ολόκληρου τομέα.
Δεν υπάρχει δευτερογενής αγορά για να βασιστεί κανείς
Οι δανειστές διαχειρίζονται τον κίνδυνο εν μέρει μέσω της ρευστότητας. Ο νέος, τυποποιημένος εξοπλισμός που διατηρεί την αξία του και είναι εύκολο να μεταπωληθεί, επιβάλλει υψηλότερο ποσοστό προκαταβολής, ή δανείου προς αξία, επειδή ο δανειστής μπορεί να ανακτήσει τα χρήματά του πουλώντας το περιουσιακό στοιχείο εάν μια συμφωνία πάει στραβά. Ο εξειδικευμένος ή μη ρευστοποιήσιμος εξοπλισμός φέρει χαμηλότερα ποσοστά προκαταβολής για τον αντίθετο λόγο.
Τα ανθρωποειδή ρομπότ ανήκουν σταθερά στην κατηγορία των μη ρευστοποιήσιμων. Δεν υπάρχει μια καθιερωμένη, βαθιά αγορά μεταχειρισμένων ρομπότ στην οποία ένας δανειστής μπορεί να βασιστεί για να εκτιμήσει μια μονάδα ή να την εκποιήσει μετά από αθέτηση πληρωμής. Χωρίς αυτή την εφεδρεία, το περιουσιακό στοιχείο προσφέρει στον δανειστή ελάχιστη προστασία, οπότε η προσφερόμενη χρηματοδότηση είναι συντηρητική, ακριβή ή απλώς ανύπαρκτη. Το ίδιο χαρακτηριστικό που καθιστά τον παραδοσιακό εξοπλισμό χρηματοδοτήσιμο – μια ρευστή αγορά μεταπώλησης – είναι ακριβώς αυτό που η ανθρωποειδής ρομποτική δεν είχε χρόνο να δημιουργήσει.
Το εμπόδιο των κεφαλαιουχικών δαπανών για τους αγοραστές
Συνδυάστε αυτούς τους παράγοντες και έχετε ένα δύσκολο αποτέλεσμα για τον αγοραστή. Το ρομπότ είναι ακριβό αρχικά. Η συμβατική χρηματοδότηση είναι απρόθυμη ή δαπανηρή επειδή η υπολειμματική αξία είναι αβέβαιη, η απαξίωση είναι γρήγορη και δεν υπάρχει πουθενά να μεταπωληθεί. Έτσι, ο αγοραστής ωθείται προς την πληρωμή με μετρητά.
Για μια μεγάλη επιχείρηση, μια κεφαλαιουχική δαπάνη έξι ή επτά ψηφίων είναι μια άσκηση προϋπολογισμού. Για έναν μεσαίου μεγέθους κατασκευαστή, είναι συχνά ένα αδιέξοδο. Τα χρήματα είναι δεσμευμένα σε ένα μόνο περιουσιακό στοιχείο του οποίου η μελλοντική αξία είναι ασαφής, η τεχνολογία μπορεί να αντικατασταθεί πριν ανακτηθεί η επένδυση, και η ευελιξία να αλλάξει πορεία έχει χαθεί. Αντιμέτωποι με αυτό, πολλοί ικανοί υιοθετητές απλώς περιμένουν. Το αποτέλεσμα είναι μια αγορά όπου οι άνθρωποι που χρειάζονται περισσότερο τον αυτοματισμό είναι αυτοί που είναι λιγότερο ικανοί να τον χρηματοδοτήσουν.
Πώς η μίσθωση και η ενσωματωμένη χρηματοδότηση κλείνουν το χάσμα
Ο τρόπος είναι να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε ένα ανθρωποειδές ρομπότ σαν ένα φορτηγό που πρέπει να ανήκει στον αγοραστή, και να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την πρόσβαση σε αυτό ως υπηρεσία.
Το Robot-as-a-Service, ή RaaS, αναδύθηκε ακριβώς για να μεταφέρει το κόστος από τις κεφαλαιουχικές δαπάνες (capex) στις λειτουργικές δαπάνες (opex). Αντί για μια μεγάλη αρχική αγορά, ο αγοραστής πληρώνει ένα επαναλαμβανόμενο τέλος για τη χρήση του ρομπότ. Αυτή η απλή αλλαγή αφαιρεί το κεφαλαιουχικό εμπόδιο, επιτρέπει σε μια εταιρεία να αντιστοιχίσει το κόστος με την αξία που παράγει το ρομπότ και παρακάμπτει την έκθεση του αγοραστή σε κίνδυνο απαξίωσης και μεταπώλησης. Είναι το ίδιο ένστικτο που αναμόρφωσε το λογισμικό πριν από μια δεκαετία, εφαρμοσμένο σε φυσικές μηχανές. Έχουμε γράψει περισσότερα για αυτή τη μετάβαση στο η μίσθωση ως λύση.
Αλλά η μεταφορά του κόστους από τον ισολογισμό του αγοραστή δεν εξαφανίζει το κόστος. Αντίθετα, μεταφέρεται στον ισολογισμό του παρόχου. Κάποιος πρέπει ακόμα να χρηματοδοτήσει το υλικό, να αναλάβει τον κίνδυνο υπολειμματικής αξίας και να απορροφήσει την αβεβαιότητα που έκανε τους δανειστές νευρικούς εξαρχής. Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση εντός του RaaS: οι πάροχοι μπορούν να βρεθούν να χρηματοδοτούν έναν αυξανόμενο στόλο ακριβών, ταχέως αποσβενόμενων περιουσιακών στοιχείων από το δικό τους κεφάλαιο, γεγονός που περιορίζει το πόσο γρήγορα μπορούν να αναπτυχθούν.
Η ενσωματωμένη χρηματοδότηση είναι αυτό που καθιστά το μοντέλο βιώσιμο. Αντί να προσαρμόζεται η χρηματοδότηση μετά την πώληση, είναι ενσωματωμένη στο σημείο πώλησης: ο αγοραστής μπορεί να μισθώσει ή να πληρώσει με την πάροδο του χρόνου τη στιγμή που δεσμεύεται, ενώ ένας ειδικός χρηματοδοτικός εταίρος αναλαμβάνει το κεφάλαιο και τον κίνδυνο. Αυτός ο εταίρος είναι δομημένος για να κάνει αυτό που ένας γενικός δανειστής δεν μπορεί – να αναλάβει την κάλυψη του συγκεκριμένου προφίλ υπολειμματικής αξίας, απαξίωσης και ρευστότητας των ανθρωποειδών ρομπότ, και να συνδυάσει τη χρηματοδότηση με τη σωστή προστασία. Η ασφάλιση είναι ένας φυσικός συνοδός εδώ, επειδή η τιμολόγηση του κινδύνου σε μηχανές χωρίς μακρά ιστορία είναι μια ξεχωριστή πειθαρχία, την οποία εξερευνούμε στο ασφάλιση ανθρωποειδών.
Όταν η χρηματοδότηση και η ανάληψη κινδύνου διαχειρίζονται από έναν εταίρο που έχει δημιουργηθεί για την κατηγορία περιουσιακών στοιχείων, ο αγοραστής αποκτά μια απλή μηνιαία δέσμευση, ο πάροχος δεν αναγκάζεται να χρηματοδοτήσει μόνος του ολόκληρο τον στόλο, και η συμφωνία που ένας παραδοσιακός εκμισθωτής θα είχε απορρίψει καθίσταται δυνατή.
Πού οδηγεί αυτό
Το δύσκολο μέρος της ανθρωποειδούς ρομποτικής δεν είναι πλέον μόνο η μηχανική. Είναι ολοένα και περισσότερο οικονομικό: πώς να επιτρέψουμε σε έναν κατασκευαστή να υιοθετήσει μια μηχανή έξι ψηφίων χωρίς να στοιχηματίσει την επιχείρηση σε μια αγορά μεταπώλησης που δεν υπάρχει ακόμη. Οι εταιρείες που θα λύσουν το πρόβλημα του χρήματος θα συμβάλουν εξίσου στην εφαρμογή των ρομπότ στην εργασία, όσο και οι εταιρείες που κατασκευάζουν τα ρομπότ. Καθώς η μίσθωση, το RaaS και η ενσωματωμένη χρηματοδότηση ωριμάζουν, το αρχικό εμπόδιο που κρατά τους ικανούς υιοθετητές στο περιθώριο θα πρέπει να αρχίσει να υποχωρεί – και το χάσμα μεταξύ του τι μπορούν να κάνουν τα ανθρωποειδή και του πού πραγματικά εργάζονται θα πρέπει να αρχίσει να κλείνει.