Ελλείψεις Εργατικού Δυναμικού στην Ευρωπαϊκή Βιομηχανία: Μπορούν τα Ανθρωποειδή Ρομπότ να Καλύψουν το Κενό;
Οι Ευρωπαίοι κατασκευαστές αντιμετωπίζουν μια διαρθρωτική κρίση εργατικού δυναμικού. Τα ανθρωποειδή ρομπότ προσφέρουν μια οδό για τη διατήρηση της παραγωγικής ικανότητας – αλλά μόνο εάν η ανάπτυξή τους καταστεί προσβάσιμη στις ΜΜΕ.
Motion1 Inc. ·
Μια Διαρθρωτική Κρίση, Όχι Κυκλική
Η ευρωπαϊκή μεταποίηση αντιμετωπίζει έλλειψη εργατικού δυναμικού που δεν θα επιλυθεί από μόνη της. Αυτό δεν είναι μια προσωρινή κάμψη που προκαλείται από οικονομικούς κύκλους ή διαταραχές μετά την πανδημία. Είναι μια διαρθρωτική, δημογραφική πραγματικότητα που οφείλεται σε δυνάμεις που αναπτύσσονται εδώ και δεκαετίες και τις οποίες κανένα ποσό δαπανών προσλήψεων δεν μπορεί να αντιστρέψει.
Τα νούμερα είναι εντυπωσιακά. Σύμφωνα με τη Eurostat, το εβδομήντα επτά τοις εκατό των κατασκευαστών της ΕΕ αναφέρουν δυσκολία στην εύρεση εργαζομένων με τις κατάλληλες δεξιότητες. Πολλές χώρες της ΕΕ έχουν ποσοστά κενών θέσεων εργασίας στη μεταποίηση άνω του τέσσερα τοις εκατό – ένα επίπεδο που υποδηλώνει συστημική έλλειψη και όχι απλή τριβή στην αγορά εργασίας. Η μέση ηλικία του εργατικού δυναμικού της μεταποίησης συνεχίζει να αυξάνεται, με λιγότερους νέους να εισέρχονται στα επαγγέλματα κάθε χρόνο. Το κόστος εργασίας στη Δυτική Ευρώπη είναι από τα υψηλότερα παγκοσμίως, με τις εργοδοτικές κοινωνικές εισφορές να προσθέτουν τριάντα έως σαράντα τοις εκατό επιπλέον στους μικτούς μισθούς.
Αυτά δεν είναι προβλήματα που μπορούν να λυθούν με την αύξηση των μισθών, αν και οι μισθοί σίγουρα αυξάνονται. Δεν είναι προβλήματα που μπορούν να λυθούν με εκστρατείες ευαισθητοποίησης για την αυτοματοποίηση, αν και η ευαισθητοποίηση αυξάνεται. Είναι δημογραφικές πραγματικότητες: οι εργαζόμενοι γερνούν και αποχωρούν από το εργατικό δυναμικό, και δεν υπάρχουν αρκετοί νέοι εργαζόμενοι που επιλέγουν σταδιοδρομία στη μεταποίηση για να τους αντικαταστήσουν. Η ροή είναι διαρθρωτικά ανεπαρκής.
Για τους διευθυντές λειτουργιών σε μικρούς και μεσαίους κατασκευαστές, αυτή η έλλειψη δεν είναι μια αφηρημένη μακροοικονομική τάση. Είναι η καθημερινή πραγματικότητα της λειτουργίας γραμμών παραγωγής με ακάλυπτες θέσεις, της εξάρτησης από υπερωρίες για την κάλυψη κενών, της παρακολούθησης της υποβάθμισης της ποιότητας καθώς οι κουρασμένοι εργαζόμενοι εργάζονται σε παρατεταμένες βάρδιες, και της απόρριψης παραγγελιών επειδή δεν μπορείτε να στελεχώσετε την ικανότητα να τις εκπληρώσετε.
Το Κόστος των Κενών Θέσεων Εργασίας
Οι ελλείψεις εργατικού δυναμικού δεν μειώνουν απλώς τον αριθμό των εργαζομένων. Διαχέονται σε ολόκληρη τη λειτουργία με τρόπους που συχνά υποτιμούνται.
Μειωμένη παραγωγική ικανότητα είναι η πιο προφανής επίπτωση. Όταν οι θέσεις παραμένουν ακάλυπτες, οι γραμμές παραγωγής λειτουργούν κάτω από τη μέγιστη απόδοση. Ένας κατασκευαστής που λειτουργεί στο ογδόντα τοις εκατό της δυναμικότητάς του λόγω ελλείψεων προσωπικού αφήνει είκοσι τοις εκατό του δυναμικού εσόδων του ανεκμετάλλευτο – όχι λόγω ανεπαρκούς ζήτησης ή περιορισμών εξοπλισμού, αλλά επειδή δεν υπάρχουν αρκετά χέρια για να κάνουν τη δουλειά.
Τα κόστη υπερωριών επιδεινώνουν το πρόβλημα. Οι υφιστάμενοι εργαζόμενοι καλύπτουν κενά με αυξημένες αμοιβές, συνήθως 150 έως 200 τοις εκατό των βασικών μισθών. Αυτό είναι δαπανηρό βραχυπρόθεσμα και μη βιώσιμο μακροπρόθεσμα, καθώς οι χρόνιες υπερωρίες οδηγούν σε εξουθένωση, αυξημένο φαινόμενο απουσίας και υψηλότερο κύκλο εργασιών – γεγονός που επιδεινώνει περαιτέρω την έλλειψη.
Η ποιότητα υποφέρει όταν οι εργαζόμενοι είναι υπερφορτωμένοι. Οι κουρασμένοι χειριστές κάνουν περισσότερα λάθη, παραβλέπουν περισσότερα ελαττώματα και ακολουθούν περισσότερες συντομεύσεις. Για τους κατασκευαστές σε ρυθμιζόμενες βιομηχανίες – τροφίμων και ποτών, φαρμακευτικών προϊόντων, αυτοκινητοβιομηχανίας – τα ζητήματα ποιότητας μπορούν να προκαλέσουν ανακλήσεις, ρυθμιστικές ενέργειες και ζημιά στη φήμη που υπερβαίνει κατά πολύ το κόστος της ίδιας της έλλειψης εργατικού δυναμικού.
Η αξιοπιστία παράδοσης διαβρώνεται καθώς η παραγωγική ικανότητα γίνεται απρόβλεπτη. Οι πελάτες που δεν μπορούν να βασιστούν σε συνεπείς χρόνους παράδοσης θα βρουν τελικά προμηθευτές που μπορούν. Για τους κατασκευαστές ΜΜΕ που ανταγωνίζονται μεγαλύτερες εταιρείες με βαθύτερες δεξαμενές εργατικού δυναμικού, αυτή είναι μια υπαρξιακή απειλή.
Μια μόνο ακάλυπτη θέση σε μια γραμμή παραγωγής μπορεί να κοστίσει σε έναν κατασκευαστή €50.000 έως €100.000 ετησίως σε χαμένη παραγωγικότητα – και οι περισσότερες εγκαταστάσεις έχουν πολλαπλές ακάλυπτες θέσεις ανά πάσα στιγμή.
Γιατί η Παραδοσιακή Αυτοματοποίηση Δεν Έχει Λύσει το Πρόβλημα
Οι βιομηχανικοί ρομποτικοί βραχίονες βρίσκονται σε εργοστάσια εδώ και δεκαετίες και έχουν σημειώσει τεράστια επιτυχία στην αυτοματοποίηση εργασιών υψηλού όγκου, υψηλής ακρίβειας, σταθερής θέσης σε ειδικές γραμμές παραγωγής. Αλλά δεν έχουν λύσει το πρόβλημα της έλλειψης εργατικού δυναμικού, επειδή οι ελλείψεις συγκεντρώνονται ακριβώς στις εργασίες που οι παραδοσιακοί ρομποτικοί βραχίονες δεν μπορούν να χειριστούν.
Οι ρομποτικοί βραχίονες διαπρέπουν σε δομημένα, προβλέψιμα περιβάλλοντα όπου η εργασία ορίζεται με ακρίβεια και ο χώρος εργασίας είναι ειδικά κατασκευασμένος. Είναι λιγότερο αποτελεσματικοί – και συχνά μη πρακτικοί – για εργασίες που απαιτούν κινητικότητα μεταξύ θέσεων εργασίας, χειρισμό διαφορετικών αντικειμένων με ποικίλα σχήματα και μεγέθη, λειτουργία σε περιβάλλοντα σχεδιασμένα για ανθρώπους και όχι για μηχανές, και το είδος της προσαρμοστικής επιδεξιότητας που συχνά απαιτεί η συνήθης εργασία στη μεταποίηση.
Αυτές είναι οι εργασίες όπου οι ελλείψεις εργατικού δυναμικού πλήττουν σκληρότερα:
- Συσκευασία στο τέλος της γραμμής, όπου προϊόντα διαφόρων μεγεθών πρέπει να συλλεχθούν, να επιθεωρηθούν και να συσκευαστούν.
- Διαχείριση υλικών, όπου τα εξαρτήματα πρέπει να μετακινηθούν μεταξύ θέσεων εργασίας σε ένα εργοστάσιο.
- Ελαφριά συναρμολόγηση, όπου τα εξαρτήματα πρέπει να προσανατολιστούν, να εισαχθούν και να ασφαλιστούν με συντονισμό χεριών παρόμοιο με του ανθρώπου.
- Ποιοτικός έλεγχος, όπου η οπτική αξιολόγηση και η φυσική χειραγώγηση συμβαδίζουν.
Αυτό είναι το κενό που έχουν σχεδιαστεί να καλύψουν τα ανθρωποειδή ρομπότ. Ο ανθρώπινος παράγοντας μορφής τους σημαίνει ότι μπορούν να λειτουργούν σε χώρους σχεδιασμένους για ανθρώπινους εργαζόμενους, να χρησιμοποιούν εργαλεία σχεδιασμένα για ανθρώπινα χέρια, να πλοηγούνται σε διαδρομές σχεδιασμένες για ανθρώπινα πόδια και να εκτελούν εργασίες σχεδιασμένες για ανθρώπινη επιδεξιότητα. Δεν απαιτούν τις ειδικά κατασκευασμένες κυψέλες εργασίας και τις τροποποιήσεις υποδομής που απαιτούν οι παραδοσιακοί ρομποτικοί βραχίονες.
Κάνοντας τα Ανθρωποειδή Προσβάσιμα στους Κατασκευαστές που τα Χρειάζονται Περισσότερο
Οι κατασκευαστές που πλήττονται περισσότερο από τις ελλείψεις εργατικού δυναμικού είναι, παραδόξως, αυτοί που είναι λιγότερο εξοπλισμένοι για την ανάπτυξη ανθρωποειδών ρομπότ χρησιμοποιώντας παραδοσιακές μεθόδους. Ένας κατασκευαστής με πενήντα έως πεντακόσιους υπαλλήλους δεν διαθέτει ομάδα ρομποτικής. Δεν διαθέτει €100.000 για να δαπανήσει για την ενσωμάτωση για κάθε ανάπτυξη. Δεν έχει μήνες να περιμένει ενώ οι μηχανικοί επαναλαμβάνουν τις διαδικασίες στο εργοστάσιο.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η προσβασιμότητα της πλατφόρμας ανάπτυξης έχει τόση σημασία όσο και η ικανότητα του υλικού. Η ανάπτυξη πρέπει να εξαλείψει την ανάγκη για εξειδίκευση στη ρομποτική εντός του εργοστασίου, έτσι ώστε ο διευθυντής λειτουργιών – το άτομο που κατανοεί την εργασία – να μπορεί απλώς να αναθέσει την εργασία αντί να γράψει μια προγραμματιστική οδηγία. Πρέπει να χρησιμοποιεί προσομοίωση βασισμένη στην τεχνητή νοημοσύνη για να αντικαταστήσει μήνες χειροκίνητης μηχανικής με ημέρες αυτοματοποιημένης εκπαίδευσης. Πρέπει να προσφέρει μίσθωση αντί αγοράς, έτσι ώστε το συνολικό κόστος να μετατρέπεται σε μηνιαίο λειτουργικό έξοδο που να εντάσσεται στην υφιστάμενη δομή του προϋπολογισμού. Και πρέπει να παρέχει εργαλεία διαχείρισης στόλου που η υφιστάμενη ομάδα λειτουργιών μπορεί να χρησιμοποιεί ανεξάρτητα, χωρίς συνεχή υποστήριξη από εξωτερικούς ειδικούς.
Όταν πληρούνται αυτές οι προϋποθέσεις, η ανθρωποειδής αυτοματοποίηση γίνεται προσβάσιμη στους κατασκευαστές που τη χρειάζονται περισσότερο – τις μικρές και μεσαίες εταιρείες που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ευρωπαϊκής μεταποίησης και που είναι πιο ευάλωτες στις δημογραφικές δυνάμεις που οδηγούν την κρίση εργατικού δυναμικού.
Μια Σταδιακή Πορεία προς την Υιοθέτηση
Οι κατασκευαστές που εξετάζουν την ανθρωποειδή αυτοματοποίηση δεν χρειάζεται να μεταμορφώσουν ολόκληρη τη λειτουργία τους εν μία νυκτί. Η πιο αποτελεσματική στρατηγική υιοθέτησης είναι σταδιακή, ξεκινώντας από μικρή κλίμακα και επεκτεινόμενη με βάση τα αποδεδειγμένα αποτελέσματα.
Η πρώτη φάση είναι μια πιλοτική ανάπτυξη ενός ή δύο ανθρωποειδών στις θέσεις με τον υψηλότερο αντίκτυπο και τις πιο δύσκολες να καλυφθούν. Ο στόχος δεν είναι η αυτοματοποίηση ολόκληρου του εργοστασίου, αλλά η επικύρωση της τεχνολογίας στο συγκεκριμένο περιβάλλον σας, η μέτρηση της πραγματικής απόδοσης της επένδυσης και η οικοδόμηση εμπιστοσύνης εντός της ομάδας λειτουργιών. Αυτή η φάση διαρκεί συνήθως δώδεκα έως δεκαπέντε εβδομάδες από την αξιολόγηση έως την έναρξη λειτουργίας.
Η δεύτερη φάση επεκτείνει την ανάπτυξη σε πρόσθετες θέσεις εντός της ίδιας εγκατάστασης, αξιοποιώντας τις ροές εργασίας, τα περιβάλλοντα προσομοίωσης και την επιχειρησιακή γνώση που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια του πιλοτικού προγράμματος. Επειδή η υποδομή υπάρχει ήδη, το δεύτερο και το τρίτο ανθρωποειδές αναπτύσσονται σημαντικά ταχύτερα από το πρώτο.
Η τρίτη φάση κλιμακώνεται σε βάρδιες, γραμμές παραγωγής και ενδεχομένως πολλαπλές εγκαταστάσεις. Η πλατφόρμα διαχείρισης στόλου εξασφαλίζει συνέπεια, και το οριακό κόστος κάθε πρόσθετης μονάδας συνεχίζει να μειώνεται καθώς αυξάνεται η βιβλιοθήκη δεδομένων και ροών εργασίας.
Αυτή η σταδιακή προσέγγιση διαχειρίζεται τον κίνδυνο ενώ χτίζει την οργανωτική ικανότητα που απαιτείται για την αποτελεσματική κλιμάκωση της ανθρωποειδούς αυτοματοποίησης. Οι κατασκευαστές που ξεκινούν τη Φάση 1 σήμερα θα κλιμακώνουν στη Φάση 3 ενώ οι ανταγωνιστές τους εξακολουθούν να αξιολογούν αν θα ξεκινήσουν.